Ścianka działowa z płyt g-k krok po kroku: profile, wełna, drzwi i ile materiału kupić

Ścianka z płyt gipsowo-kartonowych to najszybszy sposób na zmianę układu mieszkania: wydzielenie garderoby, podział dużego pokoju na dwa mniejsze dla dzieci, zabudowa wnęki. Jest lekka, więc w bloku nie obciąża stropu jak ściana murowana, a postawienie typowej ścianki zajmuje dwie osoby od jednego do trzech dni, plus czas na spoinowanie i malowanie.

Zanim zaczniesz

Sprawdź, czy w miejscu ścianki nie ma instalacji w podłodze (ogrzewanie podłogowe, rury) i w suficie. Ustal, gdzie mają być gniazdka, włączniki i drzwi. W bloku zmiana układu mieszkania nie dotyka zwykle konstrukcji, ale warto poinformować zarządcę, zwłaszcza jeśli przy okazji przenosisz grzejnik czy kratkę wentylacyjną. Nowy pokój powinien mieć okno i wentylację, inaczej nie będzie pełnoprawnym pokojem.

Przykład: ścianka 3,5 × 2,6 m z drzwiami

Powierzchnia ścianki minus otwór drzwiowy ok. 2 m² to ok. 7 m² z jednej strony. Liczba płyt z zapasem na docinki to ok. 6–7 przy jednej warstwie z obu stron. Producenci systemów podają dokładne zużycie profili, wkrętów i masy na m².

Krok po kroku

1. Wyznaczenie

Linię ścianki wyznacza się na podłodze sznurkiem traserskim lub laserem, a potem przenosi na sufit pionem lub laserem. Linie na ścianach bocznych łączą obie. To moment, w którym decyduje się, czy ścianka będzie pionowa i prostopadła do pozostałych.

2. Profile UW i przyścienne CW

Profile UW przykręca się do podłogi i sufitu kołkami co ok. 50–60 cm, zawsze na taśmie akustycznej. Na ścianach bocznych mocuje się profile CW przyścienne, też na taśmie. Taśma ogranicza przenoszenie dźwięku przez konstrukcję i wyrównuje drobne nierówności.

3. Profile CW i otwór drzwiowy

Profile CW wstawia się w UW co 60 cm (przy płytach 120 cm wypada to na krawędziach i środku płyty). Przy otworze drzwiowym stosuje się profile UA albo profile CW wzmocnione drewnem, przykręcone do podłogi i sufitu. Nad drzwiami montuje się poziomy profil nadproża. Szerokość otworu dobiera się do ościeżnicy, a wysokość do wysokości drzwi z ościeżnicą od gotowej podłogi.

4. Instalacje i wzmocnienia

Przed zamknięciem drugiej strony prowadzi się przewody elektryczne w peszlach przez otwory w profilach i montuje wzmocnienia pod szafki, półki i telewizor. Każde wzmocnienie zaznacza się na zdjęciu z wymiarami. Później nie będzie wiadomo, gdzie są.

5. Płyty z jednej strony, wełna, druga strona

Płyty przykręca się pionowo, krawędziami na profilach, wkrętami co ok. 25 cm przy jednej warstwie. Od podłogi zostawia się szczelinę ok. 1 cm. Po zamknięciu pierwszej strony w przestrzeń między profilami wkłada się wełnę mineralną akustyczną, bez szczelin. Potem zamyka się drugą stronę, z łączeniami płyt przesuniętymi względem pierwszej strony.

Druga warstwa płyt z każdej strony (z przesuniętymi spoinami) wyraźnie usztywnia ściankę i poprawia akustykę. Przy ściance do pokoju dziecka czy sypialni warto ją zastosować, bo koszt dodatkowych płyt jest niewielki w porównaniu z różnicą w komforcie.

6. Spoinowanie i wykończenie

Spoiny wypełnia się masą do spoinowania z taśmą, łebki wkrętów szpachluje dwukrotnie, narożniki zewnętrzne wzmacnia narożnikami. Po szlifowaniu i gruntowaniu ściankę maluje się jak każdą inną ścianę.

Ścianka w łazience i przy wnęce mokrej

Ścianka z płyt g-k w łazience, np. oddzielająca prysznic albo zabudowująca stelaż WC, wymaga płyt impregnowanych lub cementowych, a w strefie mokrej hydroizolacji pod płytkami. Profile przy podłodze w łazience zabezpiecza się taśmą uszczelniającą, a płyty od posadzki odsuwa o ok. 1 cm. Przy ściance, na której zawiśnie umywalka lub szafka, montuje się stelaże systemowe lub wzmocnienia z płyty OSB i drewna.

Łuki, uskoki i nisze

Płyty g-k pozwalają robić łuki nad przejściami, nisze w ścianach i uskoki pod oświetlenie. Do łuków stosuje się cieńsze płyty 6,5–9,5 mm, które gnie się na mokro lub nacinając od tyłu, oraz profile z możliwością wyginania. Takie elementy wyglądają efektownie, ale wymagają staranności przy spoinowaniu i narożnikach, bo każda nierówność na łuku jest widoczna.

Najczęstsze błędy

• Profile bez taśmy akustycznej, przez co ścianka „dzwoni” i przenosi dźwięki.
• Rozstaw profili większy niż 60 cm, przez co płyty się uginają.
• Łączenia płyt z obu stron na tym samym profilu, które osłabiają ściankę.
• Zwykłe profile CW przy drzwiach, przez co ościeżnica drży przy zamykaniu.
• Brak wzmocnień pod ciężkie rzeczy na ścianie.
• Przewody elektryczne luzem, bez peszli, przecinane przy wkręcaniu płyt.

Akustyka: czego się spodziewać

Ścianka z jedną płytą z każdej strony bez wełny przepuszcza rozmowy i telewizor prawie bez przeszkód. Z wełną i dwiema płytami z każdej strony tłumi je wyraźnie, choć nie tak jak ciężka ściana murowana. Największe straty akustyczne powstają przy szczelinach przy suficie, przy drzwiach bez uszczelki i przy gniazdkach umieszczonych naprzeciw siebie. Producenci systemów podają izolacyjność akustyczną konkretnych układów i warto je porównać przy wyborze.

Koszty

Materiał na ściankę z płyt g-k z wełną to zwykle kilkadziesiąt złotych za m² przy jednej warstwie płyt z każdej strony i więcej przy dwóch. Robocizna postawienia ścianki z wykończeniem pod malowanie to według cenników wykonawców zwykle ok. 80–150 zł/m², zależnie od regionu i liczby warstw. Te stawki nie zostały potwierdzone jednym ogólnopolskim źródłem, więc traktuj je jako orientację. Do tego dochodzą drzwi z montażem i punkty elektryczne.